Banyuku
Bocah
wadon cilik iku jenenge Windi. Dheweke saomah karo wong tuwane lan kangmase ing
kutha Blora. Saben esuk, sadurunge budhal sekolah Windi adus ing kolahe sing
jembar, dheweke seneng dolanan banyu saben adus. Banyu keran diurupke nganti
mbludhak. Ngerti tumindake Windi, bapak ibu sarta kangmase asring ngelingake
supaya aja mbuwang-mbuwang banyu. Nanging, Windi tetep ngeyel lan ora nggugu
omongan wong tuwane.
Ing
sawijine dina, Windi tangi tumuju kolah, diurupke keran nanging banyune sing
metu mung saithik. Windi sambat lan adus nganggo saanane banyu. Dheweke
mbesengut merga ora bisa dolanan banyu kaya biyasane. Dheweke banjur sambat
karo wong tuwane, wong tuwane ngomong yen dhaerah omahe pancen lagi paceklik
saengga krisis banyu resik. Windi ora paham karo kahanan kaya mangkono.
Nalika
mlaku tumuju sekolah, Windi ketemu karo bocah lanang sing katon kuru lan lusuh.
Dheweke mesakne karo bocah mau, banjur dheweke nyedhaki bocah sing lagi
ngutek-ngutek tempat sampah.
“Eh,
ngapa kok awakmu ngutek-ngutek tempat sampah iku?”
“Aku
luwe, aku durung mangan dina iki.”
“Lha
apa ibumu ora masak? Oh, iya jenengku Windi, jenengmu sapa?”
“Jenengku
Rudi, ibuku lagi lara ing omah, mangkane aku kudu golek mangan dhewe kanthi
gresek uwuh.”
“Loh...
lha ibumu lara apa?”
“Aku
ora ngerti, tapi jarene pak mantri, ibuku lara merga kakehan ngombe banyu sing
ora resik.”
“Kena
apa kok ngombe banyu sing ora resik? Apa ora ana banyu resik ing omahmu?”
“Ing
dhaerahku banyu resik iku susah, yen ana uga regane larang, ibu lan aku ora
kuwat yen tuku banyu larang apamaneh panggon tukune uga adoh, mangkane mung
ngombe banyu saanane.”
Windi
ngalamun, bayangke kahanane Rudi lan ibune sing susah anggone golek banyu sing
resik kanggo ngombe. Dheweke kelingan kabiyasane saben dina sing seneng dolanan
banyu nalika adus. Dheweke uga kelingan maeng esuk keran banyune mung metu
banyu saithik, banjur bayangke yen banyu ing omahe entek, dheweke bakal ngalami
nasib sing padha karo Rudi.
“Windi,
kok kowe malah ngalamun?”
“Eh,
ora kok, ora ngapa-ngapa.”
“Yawis
ya, aku tak golek botol-botol meneh sing akeh ameh tak dol.”
“Oh,
iya.. eh, sek Rud.. iki aku ana dhuwit saithik, jajan, lan banyu kanggo kowe”
“Matur
nuwun ya Windi, muga-muga amalmu dibales karo Gusti. Seneng bisa kenalan karo
awakmu.”
“Iya
padha-padha, Rud.”
Sadalan-dalan
tumuju sekolah, Windi mesem lan janji ora bakal mbuwang-mbuwang banyu maneh.
Dheweke janji bakal dadi bocah sing manut dhawuhe wong tuwa.
Satekane
ing omah, Windi crita kadadean sing dialami Rudi lan ibune marang wong tuwane.
Dheweke uga banjur njaluk ngapura amarga ora tau manut pas dikandhani bapak
ibune.
“Pak,
Bu. Kula nyuwun pangapunten merga boten nggugu pitutur panjenengan. Kula kapok
lan boten badhe mbuwang-mbuwang toya malih.”
“Iya,
Ndhuk, sukur awakmu wis ngerti yen mbuwang-mbuwang banyu iku tumindak sing
kleru, sing penting aja dibaleni maneh.”
If you wanna copy my stories, you must include the source. Be a good people, arigatou~
Komentar
Posting Komentar